Anioł zagłady
Anioł zagłady jest jednym z najbardziej "Buńuelowskich" dzieł mistrza. Jest też filmem głęboko nowoczesnym. Wiadomo, że Géricault w Tratwie Meduzy, wielkiej romantycznej metaforze, przepowiedział koniec Restauracji. Buńuel proponuje nam współczesną Tratwę Meduzy. Podobnie jak w Złotym wieku i El za pośrednictwem wielkiej metafory atakuje świat, który mówi: po nas nawet potop... (Georges Sadoul, Les Lettres Francaises, nr 976/1963). Gabriela
Znakomita adaptacja powieści Jorge Amado z gwiazdorską obsadą. Główne role zagrali Sonia Braga i Marcello Mastroianni. Kronika głębokich przemian obyczajowych zachodzących w regionie Bahia opowiedziana w bardzo osobisty sposób poprzez losy "mulatki o skórze koloru cynamonu i zapachu goździków". Muzykę do filmu skomponował mistrz samby brazylijskiej Antonio Carlos Jobim. Niech żyje Meksyk!
Na Jukatanie, wśród pogańskich świątyń, kapłańskich miast i ogromnych piramid, w królestwie śmierci, gdzie relikty przeszłości nieprzerwanie panują nad światem współczesnym - tu właśnie rozpoczynamy swą opowieść. Niczym symbol przeszłości, pożegnanie ze starożytną cywilizacją Majów, przesuwa się po ekranie posępna procesja pogrzebowa. Oglądamy kapłanów pogańskich świątyń, maski bogów - fantomów dalekiej przeszłości. (fragment prologu filmu) Przepowiednia
Twórczość Gabriela Garcíi Márqueza nie tylko w literaturze genialnie oddaje realia Ameryki Łacińskiej. Jego realizm magiczny okazał się wspaniałą inspiracją dla kina. Przepowiednia opowiada o losach mieszkańców meksykańskiej wioski żyjących w biedzie, strachu i zabobonie, który doprowadza w końcu do rozkładu ich społeczności. Można tu odnaleźć liczne parabole, metafory i symbole, satysfakcjonujące każdego, stosownie do jego wyobraźni. (Variety) Spadek
Ekranizacja opowiadania Guy de Maupassanta jest mozaiką konwencji filmowych, co pozwoliło eksperymentującemu reżyserowi przeprowadzić intrygę w sposób bardzo sugestywny. Pełna gniewnej ironii i czarnego humoru opowieść nagminnie narusza uniwersalne tabu, jak śmierć, religia czy militaryzm. Satyryczny obraz życia, obyczajowości i dążeń mieszczaństwa za swą bezkompromisowość został skonfiskowany jako dzieło o "tendencjach wywrotowych" pomimo zaproszenia na MFF Cannes. Tarahumara
Film o niezwykle łagodnej społeczności indiańskiej, która przed przybyciem białych nie wiedziała co to gwałt czy morderstwo. Indianie wypierani ze swoich terenów przez brutalnych osadników muszą nauczyć się walczyć, aby obronić się przed eksterminacją. Alcoriza poprzez surowy styl realizacji próbował osiągnąć maksymalny autentyzm w obrazie życia, obyczajów i konfliktów meksykańskiej prowincji. Rio, 40 stopni
Ten wybitny debiut był pierwszym filmem zapowiadającym nadejście cinema novo, nurtu, którego prekursorem był Pereira dos Santos. Kręcony przez prawie rok w favelach Rio de Janeiro obraz opowiada o wydarzeniach jednej niedzieli z perspektywy biednych mieszkańców ówczesnej brazylijskiej stolicy. Reżyser inspirowany włoskim neorealizmem stworzył portret miasta, jakiego większość jego mieszkańców nie znała. Wspaniała okazja do poznania prawdziwych faveli z lat 50. dla wszystkich fanów Miasto Boga. Lucía
Lucía była pierwszą porewolucyjną superprodukcją i odniosła wielki sukces kasowy w kilku krajach Ameryki Łacińskiej. Tym samym dla wielu stała się symbolem zaangażowanego społecznie i dojrzałego formalnie kina kubańskiego zdolnego konkurować z brazylijskim cinema novo. Film składa się z trzech nowel opowiadających w różny sposób losy trzech kobiet o imieniu Lucía. Każda z nowel rozgrywa się w innym okresie historii Kuby i reprezentuje różne gatunki filmowe. |
