Silvio Caiozzi urodził się 3 lipca 1944 roku w Santiago, Chile. Po ukończeniu studiów filmowych w USA wrócił do ojczyzny, gdzie szybko osiągnął pozycję najwybitniejszego operatora nowego kina chilijskiego epoki Salvadora Allende. Był autorem zdjęć do filmów Raúla Ruíza (Biała gołąbka) i Aldo Francii (Modlitwa już nie wystarcza), którzy rozwinęli formułę awangardowego formalnie kina zaangażowanego, kierunku zapoczątkowanego dziesięć lat wcześniej przez brazylijskich twórców cinema novo.

Po przewrocie Augusto Pinocheta Caiozzi pozostał w kraju, pracując głównie przy produkcjach telewizyjnych. W roku 1979 debiutuje jako reżyser filmem Julio comienza en julio, który odnosi znaczący sukces międzynarodowy. Pojawia się w nim charakterystyczna także dla jego późniejszej twórczości wielka dbałość o formę: ujęcia skomponowane niczym obrazy, sprzężony z muzyką rytm narracji, długotrwała praca z odtwórcami głównych ról w celu stworzenia przekonujących postaci, zapadających w pamięć widza. Po jednym z festiwalowych pokazów Julio comienza en Julio José Donoso zaproponował Caiozziemu współpracę. Donoso był wówczas najbardziej znanym w świecie pisarzem chilijskim. W swoich książkach ukazywał stan ducha rodaków z różnych środowisk i uznał, że poetyka filmu Caiozziego doskonale nadaje się do przeniesienia jego prozy na ekran. Chociaż na ich pierwszy wspólny projekt trzeba było czekać aż 10 lat, to współpraca okazała się bardzo udana i do dziś zaowocowała trzema wybitnymi filmami fabularnymi. Scenariusz do pierwszych dwóch, Księżyc w lustrze i Koronacja, napisali wspólnie, choć Donoso nie dożył premiery drugiego filmu. Obydwa należą do klasyki kina latynoamerykańskiego i doskonale oddają przemiany i atmosferę panującą w Chile w przełomowych latach 90., kiedy restaurowano demokrację. Najnowszy film Silvio Caiozziego jest luźną adaptacją opowiadania Donoso "Naturaleza muerta con cachimba" i, pomimo, że jest utrzymany w zaskakującej, groteskowej konwencji, od pierwszych ujęć można rozpoznać w nim styl jego wcześniejszych filmów, nieco halucynogenny, skupiony na postaciach, u których wyczuwa się nie do końca zrozumiałą obsesję. Ponownie poznajemy bohaterów ogarniętych potrzebą odnalezienia sensu w swoim niezbyt oryginalnym życiu oraz krytyczne spojrzenie na podzielony kraj, w którym nowoczesność ściera się z anachronizmem.

Silvio Caiozzi będzie gościem naszego festiwalu.

Koronacja
Coronación

Film zdobył kilkadziesiąt nagród na światowych festiwalach i do dzisiaj pozostaje najwybitniejszym osiągnięciem kina chilijskiego ostatniej dekady. Jest to opowieść o samotnym potomku arystokratycznej chilijskiej rodziny, który dochodzi do wniosku, że zmarnował życie na lekturze uczonych książek i poszukiwaniu sensu istnienia. Tłumione przez całe życie uczucia dochodzą do głosu w najmniej oczekiwanym momencie. Don Andrés zakochuje się w nieletniej służącej, co prowadzi do upadku jego i dumnego rodu Avalos.

Fernando wrócił
Fernando ha vuelto

Fernando wrócił dokumentuje proces odzyskania przez żonę jednej z ofiar dyktatury w Chile szczątków jej męża, który zniknął w 1973 roku, kiedy miał zaledwie 27 lat. Film pokazuje, jak wielkie znaczenie ma dla rodziny ten symboliczny powrót do domu męża, ojca i syna oraz nikłość politycznych racji w obliczu ludzkiego bólu.

Księżyc w lustrze
La luna en el espejo

W magicznym porcie Valparaíso przykuty do łóżka stary marynarz za pomocą misternego systemu luster kontroluje swój dom i życie dorosłego syna, który zarazem pragnie i boi się wypowiedzieć ojcu posłuszeństwo. Potajemnie nawiązuje romans z mieszkającą obok wdową, z którą ucieka przed wszechobecnymi spojrzeniami starca. Subtelne niuanse w relacjach trójki bohaterów znajdują odzwierciedlenie (a jakby inaczej) w wyrafinowanej formie filmu.

Julio comienza en julio

Julio comienza en julio to dziejąca się na przełomie XIX i XX wieku historia idealistycznego nastolatka z wyższych sfer, sugestywnie ukazująca ówczesne rytuały inicjacyjne. Ojciec Julia, możnowładca, dla którego cel uświęca środki, postanawia, że syn powinien już "stać się mężczyzną". Jednak chłopak zakochuje się w jednej z nałożnic swojego ojca i buntuje przeciw cynicznym regułom, rządzącym jego środowiskiem. W roku 1999 film zwyciężył w plebiscycie na najlepszy film chilijski XX wieku.

Modlitwa już nie wystarcza
Ya no basta con rezar

Początek lat 70. w Chile to okres wielkich zmian, zainicjowanych przez socjalistyczny rząd Salvadora Allende. Posługując się zdjęciami dokumentalnymi wymieszanymi z materiałem fabularnym, Caiozzi wspaniale pokazuje żywioł walki stoczniowców z oligarchami portowego Valparaíso. Film fascynujący dla polskiego widza ze względu na odwrócenie ról w relacji do Sierpnia 80. Chilijscy robotnicy w imię socjalistycznych ideałów walczyli z prawicowym reżimem, wspieranym przez hierarchię kościelną.