Bombón - El perro

Bombón - El perro jest kontynuacją mojego poprzedniego filmu Proste historie. Ponownie pojawiają się "zwyczajni" bohaterowie, historia opowiedziana jest w minimalistycznej formie. Tak naprawdę nie ma " zwyczajnych" postaci: świat wewnętrzny skromnego ekwadorskiego wieśniaka jest równie niezgłębiony jak świat profesora filozofii. Różnica polega na tym, że ten ostatni do komunikacji używa głównie słów a ten pierwszy, bardziej "prymitywny" komunikuje się poprzez gesty i milczenie. W kinie zawsze wolałem gesty niż ekspresję językową. Spojrzenie, cisza, cień uśmiechu w zbliżeniu jest silniejszym narzędziem komunikacji niż język mówiony. I tak właśnie dzieje się w przypadku zwykłych bohaterów. Musisz czytać w ich oczach. Carlos Sorín

Cautiva

Pewnego dnia 15-letnia Cristina zostaje odeskortowana ze szkoły do sądu, gdzie dowiaduje się, że naprawdę nazywa się Sofía Lombardi i jest córką pary architektów, porwanych i zamordowanych w latach dyktatury. Po latach poszukiwań odnalazła ją babcia. Cristina nie jest w stanie pojąć, co się stało z jej światem, tym bardziej, że rodzice, z którymi się wychowała, zaprzeczają rewelacjom sędziego. Dziewczyna powoli sama zgłębia sprzeczne aspekty swojej tożsamości. Świetna kreacja Barbary Lombardo, grającej Cristinę, pozwala odczuć osobistą tragedię, która jest udziałem rodzin "porwanych dzieci".

Małe niebo
El cielito

Inspiracją dla reżyserki była prawdziwa historia młodego Argentyńczyka z ubogiej rodziny, ściganego za porwanie dziecka. Kiedy został złapany, okazało się, że opiekował się malcem dużo lepiej niż rodzony ojciec, który maltretował żonę i synka. Chłopak w opiece nad dzieckiem odnalazł sens życia a rozstanie było większą tragedią niż kara za porwanie. Film wykorzystuje pełen spokoju krajobraz gorących równin do budowania nastroju i operuje ciszą raczej niż dialogiem. Pomimo, że wiele faktów z życia bohaterów pozostaje w sferze domysłów, widz ma wrażenia, że ich poznał, i z empatią odnosi się do ich poczynań.

Miłość (początek)
El amor ( primera parte)

Historia miłości chłopaka i dziewczyny, opowiedziana od pierwszych dni euforii i wzajemnej fascynacji aż po dramatyczne dni zawodu i ból rozstania. Z jednej strony twórcy oferują intymne spojrzenie na życie Sofii i Pabla, ale z drugiej strony opowieści towarzyszy narrator, który analizuje kolejne stadia związku i oferuje "naukowe" wyjaśnienia dla zmieniających sie uczuć bohaterów. Który to hormon wywołuje euforię i kiedy jego poziom opada? W którym miesiącu irytujące nawyki partnera zaczynają być uciążliwe? Dlaczego natura w trosce o prokreację wyposażyła nas w pewne cechy? Nowoczesne kino o sprawach bliskich jego młodym twórcom, absolwentom Universidad de Cine, który wyprodukował m.in. Marsjanina Mercano, Sobotę i Moebiusa.

Uzależnienie seksualne
Dependencia sexual

Reżyser podjął ambitną próbę pokazania uniwersalnych reguł, rządzących światem młodych ludzi, niezależnie od ich kraju pochodzenia. W tym celu skonstruował zakręcony obraz, który za pomocą wielotorowej narracji, przeskoków w czasie i techniki podzielonego obrazu opowiada przeplatające się historie pięciorga bohaterów. Nie sposób śledzić wszystkie wątki z jednakową uwagą, więc każdy z widzów jest zmuszony do udziału w tworzeniu swojej wersji filmu. Wspólne dla wszystkich opowieści są obsesja na punkcie seksu i kult uniwersalnego wzoru piękna. Przenikliwe spojrzenia kamery i poczucie dezorientacji u oglądających niwelują dystans, który dzieli widzów i bohaterów.

Człowiek, który kopiował
O homem que copiava

Lázaro Ramos, który dał się poznać wielką kreacją tytułową w Madame Sata, gra młodego chłopaka, znużonego monotonną pracą przy kserokopiarce. Nie ma pomysłu na przyszłość a pensja starcza mu zaledwie na przeżycie. Jak wszyscy jego znajomi, marzy o wspaniałym życiu, które mógłby kupić za pieniądze, których nie ma. Na początek potrzebuje 38 reali na sukienkę dla dziewczyny, w której się podkochuje, lecz której nie ma śmiałości się przedstawić. Wymyśla najprzeróżniejsze sposoby na zdobycie pieniędzy i, o dziwo, udaje się. Ale zarazem ściąga na swoją głowę problemy...

Droga w chmurach
O caminho das nuvens

Pełen emocji i ciepła film drogi, inspirowany prawdziwą historią bezrobotnego analfabety z prowincji Paraiba, który postanawia pojechać wraz z rodziną do Rio de Janeiro w poszukiwaniu lepszego życia. Jako że nie mają pieniędzy na autobus, wyruszają w 3 000 kilometrową podróż na rowerach. Po drodze poznają swój kraj, którego ogromu i różnorodności nawet się nie domyślali. Ze strony spotkanych ludzi doświadczają na zmianę spontanicznej solidarności, agresji i obojętności, sami zaś muszą radzić sobie z napięciem, wywołanym niepewnością jutra i buntem dorastającego syna.

Po drugiej stronie ulicy
O outro lado da rua

Fernanda Montenegro (Dworzec nadziei) gra samotną kobietę, opętaną potrzebą naprawiania świata. Z własnej inicjatywy tropi alfonsów i handlarzy narkotyków w swojej dzielnicy, na których następnie donosi policji. Pewnego wieczoru, jest świadkiem podejrzanego wydarzenie w mieszkaniu po drugiej stronie ulicy. Jest przekonana, że doszło do wyrafinowanego morderstwa, ale policja zaprzecza jej rewelacjom. Aby wyjaśnić sprawę, zaczyna spotykać się z podejrzewanym przez siebie sąsiadem. Wkrótce okazuje się, że rozwiązanie może być bardziej zaskakujące niż mogła przypuszczać.

Cachimba

Cachimba jest pierwszą komedią w dorobku Silvio Caiozziego. Opowiada o jedynym doniosłym wydarzeniu w życiu "chilijskiego Don Kichota" - Marcosa, urzędnika bankowego w średnim wieku. Jego powołaniem jest ochrona dorobku artystycznego swojego kraju, zaś jedynym marzeniem jest cielesne spełnienie z pulchną i cnotliwą Hildą. W tym celu zaprasza narzeczoną do nadmorskiego kurortu w samym środku zimy, gdzie nieoczekiwanie odkrywa kolekcję wspaniałych obrazów zapomnianego chilijskiego malarza...

Machuca

W 1973 roku za rządów Salvadora Allende dyrektor prywatnej szkoły dla chłopców przyjmuje grupę biednych dzieci. Od samego początku pomiędzy nowymi uczniami i dziećmi bogaczy panuje niechęć i niezrozumienie. Wyjątkiem są fajtłapowaty Gonzalo i pewny siebie Pedro Machuca, którzy spontanicznie się zaprzyjaźniają. Gonzalo po raz pierwszy trafia do biednej dzielnicy Pedra, gdzie poznaje Chile, z którego istnienia nie zdawał sobie sprawy i zakochuje się w siostrze przyjaciela. Zaś Machuca nie może nacieszyć się rowerem, adidasami i zabawkami, które dawno już znudziły Gonzalo. Poprzez tę przyjaźń, pełną entuzjazmu, ale i trudności oraz starć, Wood pokazał trudny okres w historii Chile bez uciekania się do politycznej retoryki.

Cień przechodnia
La sombra del caminante

Film Guerry wzbudził duże emocje w Ameryce Łacińskiej, jako że jest rzadką próbą podjęcia dyskusji o najbardziej palących problemach tamtejszych społeczeństw w wyrafinowanym artystycznie filmie. Zamiast dosłowności, operuje metaforą, wprowadza do opowieści nierzeczywiste postaci, nie boi się patosu i groteski, ogranicza się do czarno-białych obrazów. Kim jest człowiek w czarnych goglach spawacza, który przemierza miasto z parasolem i krzesłem przytwierdzonym do pleców? Jego tajemnicę próbuje zgłębić drugi z bohaterów, który po amputacji nogi stracił pracę i dach nad głową.

Król
El rey

Na początku była trawa. Później biały proszek dał bogactwo setkom śmiałków, takich jak Pedro Rey. Porównania z Człowiekiem z blizną De Palmy są jak najbardziej uzasadnione, lecz ten emocjonujący film nie szuka uproszczeń, opowiadając o początkach narkobiznesu z kolumbijskiej perspektywy. Obok inteligentnego kombinatora, jakim był Rey, wśród ojców założycieli znajdujemy amerykańskiego ochotnika z Korpusów Pokoju, który odkrył, że na podróżach do domu może zbić fortunę, i zapatrzonego w Guevarę chemika, któremu zbrzydły trudy życia rewolucjonisty.

Adam i Ewa, dzisiaj
Adán y Eva, todavía

Adam i Ewa po spróbowaniu owoców z drzewa wiedzy zostali wygnani z raju, aby nie mogli zjeść także owoców z drzewa życia. Jednakże udało im się i stali się nieśmiertelni. Żyją w stolicy Meksyku, lecz mają już dość życia. Widzieli i przeżyli już wszystko. Podróżują bez celu po innych metropoliach i, niczym wampiry, oddają się dekadenckim rozrywkom. Specyficzny klimat filmu, wystylizowane zdjęcia, ekscentryczne kostiumy, odważne sceny erotyczne i klimatyczna muzyka nawiązują do undergroundowej i klubowej sceny Meksyku, z której wywodzą się twórcy.

Tajemnica Trynidadu
El misterio del Trinidad

74-letni Joaquín ginie na dnie morza, próbując odnaleźć wrak hiszpańskiego galeonu Trinidad, który zatonął u wybrzeży Meksyku w XVII wieku z ładunkiem złota. Na poszukiwania statku Joaquin strawił 30 lat życia, czego niegdy nie rozumiała jego rodzina. Joaquín zostawił swój kuter w spadku nieślubnemu synowi Juanowi i wnuczce Anie. Juan chce go sprzedać, jednakże podczas ostatniego rejsu zdarza się coś, co sprawia, że postanawia kontynuować poczukiwania skarbu. Stopniowo poznaje fakty z historii rodziny, które powodują, że zaczyna rozumieć decyzje ojca i pozwalają mu lepiej planować własną przyszłość.

Santiago
Días de Santiago

Santiago potrafi walczyć. To jedyna rzecz, której nauczył się w życiu. Ostatnie kilka lat spędził w dżungli, tropiąc małpy (Ekwadorczyków) i handlarzy narkotyków. Po demobilizacji wrócił do Limy, ale nie może odnaleźć się w normalnym życiu. Nie potrafi opanować gwałtownych odruchów, które weszły mu w krew. Ludzie, których spokojnego życia bronił, łącznie z własną rodziną, czują się zagrożeni i odcinają się od niego. Wszystko w tym filmie jest intensywne: aktorstwo wielokrotnie nagradzanego Pietro Sibille, dynamicznie montowane czarno-białe i kolorowe zdjęcia oraz przesłanie, ostrzegające przed "produkcją maszyn do zabijania" takich jak Santiago.

Whisky

Nawet fanom debiutanckiego 25 watów trudno było przewidzieć, że drugi film duetu Rebella - Stoll będzie arcydziełem. Żaden opis nie odda wielkości tego filmu, a może niepotrzebnie zdradzić którąś z jego tajemnic i niespodzianek. Najlepiej zobaczyć samemu.