Brazylia, 2002, 135’
Reżyseria: Fernando Meirelles
Film jest ekranizacją autobiografii fotografa wychowanego w jednej z faveli Rio de Janeiro. Aby przekonująco opowiedzieć o życiu w dzielnicach nędzy, reżyser stworzył wspaniałe widowisko. Posługuje się dynamiczną, nieliniową narracją oraz zdjęciami i montażem zarezerwowanymi dotychczas dla ekranizacji gier komputerowych oraz filmów science-fiction z najwyższej półki.
Brazylia, 2003, 148’
Reżyseria: Hector Babenco
Brazylia, lata 80. Do Carandiru, największego więzienia w Ameryce Łacińskiej w ramach kampanii zapobiegania AIDS przyjeżdża młody lekarz. Stopniowo poznaje panujące za kratami zwyczaje i historie więźniów, wśród których są mordercy, psychopaci, handlarze narkotyków, transwestyci i niewinnie skazani. Carandiru to przejmujący dramat społeczny, obrazujący w wyrafinowany formalnie sposób tragedię więźniów, których los jest podporządkowany głównie interesom polityków.
Dzienniki motocyklowe
Diarios de motocicleta
USA, 2004, 121’
Reżyseria: Walter Salles
Film Sallesa opowiada historię przemiany młodego chłopaka w idealistycznego rewolucjonistę. Reżyser nie bał się twórczo korzystać z możliwości, jakie daje język filmowy. Dzięki temu nie oglądamy płaskiego paradokumentu, lecz oryginalne dzieło filmowe. Jest to hołd złożony przez latynoskiego intelektualistę Ernesto Che Guevarze, a zarazem najważniejszy i najbardziej dojrzały film Waltera Sallesa.
Meksyk, 2003, 93’
Reżyseria: Hugo Rodríguez
Nikotyna odniosła w świecie znaczący sukces komercyjny i artystyczny. Łączy elementy czarnej komedii i wyrafinowanego formalnie kina, z którego zasłynęła w ostatnich latach kinematografia meksykańska. Stylizowane zdjęcia, dynamiczny montaż i różnorodna ścieżka dźwiękowa sprawiają, że film ogląda się z przyjemnością. Świetne dialogi i humor sytuacyjny uczyniły Nikotynę najpopularniejszym filmem roku 2003 w Meksyku.
Argentyna, 2004, 94’
Reżyseria: Carlos Sorín
Bombón – El perro jest kontynuacją mojego poprzedniego filmu Proste historie. Ponownie pojawiają się „zwyczajni” bohaterowie, historia opowiedziana jest w minimalistycznej formie. Tak naprawdę nie ma " zwyczajnych" postaci: świat wewnętrzny skromnego ekwadorskiego wieśniaka jest równie niezgłębiony jak świat profesora filozofii. Różnica polega na tym, że ten ostatni do komunikacji używa głównie słów a ten pierwszy, bardziej „prymitywny” komunikuje się poprzez gesty i milczenie. W kinie zawsze wolałem gesty niż ekspresję językową. Spojrzenie, cisza, cień uśmiechu w zbliżeniu jest silniejszym narzędziem komunikacji niż język mówiony. I tak właśnie dzieje się w przypadku zwykłych bohaterów. Musisz czytać w ich oczach. Carlos Sorín
Paszport do raju
El abrazo partido
Argentyna, 2004, 99’
Reżyseria: Daniel Burman
Oto świat Ariela: mała, nieco zaniedbana dzielnica handlowa w Buenos Aires, gdzie włoscy sklepikarze pokrzykują przez cały dzień. Matka Ariela prowadzi tu sklepik z damską bielizną. W panującym w kraju ogólnym bałaganie wielu ludzi poszukuje swoich korzeni. Nie chodzi tu jednak o poznanie własnej tożsamości, ale o uzyskanie paszportu, który umożliwi im wyjazd do europejskiego raju. Ariel marzy o czymś więcej, niż polski paszport. On przede wszystkim pragnie zrozumieć… Dlaczego jego ojciec opuścił rodzinę wkrótce po narodzinach syna, aby walczyć w Izraelu? Czemu nigdy nie wrócił?