Argentyna, 2007, 64 minuty
reżyseria: Federico León, Marcos Martínez
scenariusz: Federico León, Marcos Martínez
zdjęcia: Guillermo Nieto, Julián Apezteguia
muzyka: Nicolás Varchausky, Guillermo Guareschi
- Specjalna Nagroda Jury na Międzynarodowym Festiwalu Kina Niezależnego w Buenos Aires BAFICI 2007
- Nagroda dla najlepszego filmu na Festiwalu TUCUMÁN CINE 2008
- Nominowany do Srebrnego Kondora 2008 (nagroda Stowarzyszenia Argentyńskich Krytyków Filmowych) w kategoriach: Najlepszy Film Dokumentalny, Najlepszy Scenariusz Filmu Dokumentalnego
Jeden z najśmieszniejszych filmów ostatnich lat opowiadający o niezwykle oryginalnej i nietypowej agencji aktorskiej. Mieszkańcy Villi nr 12 (slumsu Buenos Aires) postanawiają wykorzystać swoją nieciekawą sytuację - po co zatrudniać aktorów do ról biedaków, którzy na dodatek są niewiarygodni, jeśli można mieć prawdziwych? W ten sposób tworzą niezależną firmę produkcji filmowej, która zapewnia alkoholików, narkomanów, przestępców, a także scenografów, którzy są w stanie zbudować dom w… 3 minuty. Film ukazuje dwa skrajnie odmienne światy – artystyczny i marginesu społecznego - które wzajemnie przenikają się i wchodzą w swoistą symbiozę.
Recenzja filmu oraz wywiad z reżyserem w Clarín / Matilde Sánchez. (hiszp.) >>>>
Recenzja filmu na Imaginación Atrapada / Diego Braude (hiszp.) >>>>
Recenzja filmu w Página 12 / Mercedes Halfon (hiszp.) >>>>
Rcenzja filmu dla La Nación / Alejandro Cruz (hiszp.) >>>>
„OSCAR NIEMEYER: ŻYCIE JEST WESTCHNIENIEM”
(OSCAR NIEMEYER: A VIDA É UM SOPRO)
Brazylia, 2006, 90 minut
reżyseria: Fabiano Maciel
scenariusz: Fabiano Maciel
zdjęcia: Marco Oliveira, Jacques Cheuiche
muzyka: Joao Donato, Berna Ceppas, Kassim i Felipe Poli
“Życie jest westchnieniem, ulotną chwilą i za moment znika” – to słowa 100-letniego Oscara Niemeyera, najlepszego brazylijskiego architekta, który zrewolucjonizował nowoczesną architekturę. To on zaprojektował stolicę Brazylii, która uznawana jest za jego najwybitniejsze dzieło, oraz siedzibę Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Caracas i siedzibę Francuskiej Partii Komunistycznej. Niemeyer to człowiek, który nienawidzi kapitalizmu i kątów prostych, twierdząc, że obrażają one przestrzeń. W filmie opowiada w charyzmatyczny sposób o swoim życiu i głównych źródłach swojej inspiracji (m.in. kobietach i ich pełnym krągłości ciele). W sposób krytyczny mówi o swoich największych dokonaniach i różnych dziełach rozrzuconych po świecie, oraz o polityce i sytuacji w Brazylii.
Chat internautów z reżyserem filmu >>>>
Recenzja filmu na portalu Críticas / Carlos Alberto Mattos (port.) >>>>
Recenzja filmu / Luis Zanin: Cinema, Cultura e Afins (port.) >>>>
Fundacja Oscara Niemeyera (port.) >>>>
Biografia Oscara Niemeyera w magazynie Azure: Design, Architecture, Art. / Paige Magarrey (ang.) >>>>
Biografia Oscara Niemeyera na portalu Wikipedia (ang.) >>>>
Wiadomość na portalu Global Voices z okazji 100. urodzin Oscara Niemeyera / Paula Góes (ang.) >>>>
„STARZY ‘DOBRZY’ ZŁODZIEJE”
(LOS LADRONES VIEJOS. LAS LEYENDAS DEL ARTEGIO)
Meksyk, 2007, 97 minut
reżyseria: Everardo González
scenariusz: Everardo González
zdjęcia: Martín Boege, Everardo González, Gerardo Montiel Klint
muzyka: Rodrigo Garibay, Matías Barberis
Do niedawna bycie złodziejem w Meksyku było zajęciem podlegającym ścisłemu kodeksowi honorowemu. Ranking w hierarchii złodziei zależał, podobnie jak w przypadku innych profesji, od talentu i ambicji. Film opowiada o pokoleniu złodziei, którzy największe „sukcesy” odnosili w latach 60. Przedstawia ich kodeksy postępowania, etyki, różne „kategorie” przestępstw, opowiada o współpracy z szefami policji, zdradach i cenie, jaką musieli za nie zapłacić.
Montaż archiwalnych zdjęć, przeplatany opowieściami starzejących się już złodziei i ich przeciwników, przywołuje blask społecznego romantyzmu tamtych czasów, który bezpowrotnie zniknął. Reżyser podkreśla, że przyczyną rozwoju przestępczości nie była wyłącznie bieda czy brak perspektyw – „starzy złodzieje” wierzyli, że rabują tylko tych, którzy mają więcej niż potrzebują. To było pokolenie, które rzadko stosowało przemoc.
- Nagroda Jury Meksykańskiego oraz specjalne wyróżnienie Jury Iberoamerykańskiego w kategorii Najlepszy Dokument na MFF w Guadalajarze 2007
- Nagroda dla najlepszego dokumentu pełnometrażowego na MFF w Monterrey 2007
- Nagroda publiczności na MFF w Puerto Vallarta 2007
- Tydzień Krytyki na MFF w Locarno 2007
TAJEMNICE SZEKSPIRA I WIKTORA HUGO
(INTIMIDADES DE SHAKESPEARE Y VICTOR HUGO)
Meksyk, 2008, 83 minuty
reżyseria: Yulene Olaizola
scenariusz: Yulene Olaizola
zdjęcia: Yulene Olaizola, Ruben Imaz
muzyka: Emiliano Motta, Emiliano González de León
obsada: Rosa Elena Carvajal, Florencia Vega Moctezuma
- Nagroda dla Najlepszego Filmu na Międzynarodowym Festiwalu Kina Niezależnego w Buenos Aires BAFICI 2008
- Główna nagroda w kategorii Najlepszy Dokument Meksykański oraz Nagroda Publiczności na MF Kina Współczesnego w Meksyku FICCO 2008
Rewelacyjny debiut reżyserski Yulene Olaizoli opowiada historię, która wydarzyła się w jej rodzinie. Ten film jest czymś więcej niż zwykłym dokumentem. To fascynująca opowieść z suspensem i tajemnicą, która pokazuje, że za każdym rogiem mogą kryć się wielkie historie (podobnie jak w tym filmie – Szekspir i Hugo to nazwy ulic w Mexico City). To także głęboki portret dwóch postaci, samotnych na swój sposób i wbrew sobie, silnie i dziwnie od siebie uzależnionych. Yulene Olaizoli przedstawia tę enigmatyczną historię z wdziękiem, harmonią i inteligencją, prowadząc narrację w sposób mistrzowski.