Ta niezwykle sugestywna ekranizacja powieści Miguela Cervantesa zasługuje na miano europejskiej superprodukcji. W realizacji brali udział filmowcy z całego kontynentu, od Hiszpanii po Rosję. Niemiecki mistrz okresu międzywojennego zdołał odtworzyć świat Błędnego Rycerza z wielką precyzją, a upływ czasu, jego wizję dodatkowo uwiarygodnił. Film Pabsta powstał w pierwszych latach po wynalezieniu kina dźwiękowego i reprezentuje zapomniany okres, kiedy wielkie produkcje kręcono równocześnie w kilku wersjach językowych. Nie istniała technologia dubbingu ani synchronizacji dźwięku, więc różne ekipy aktorskie odtwarzały kolejno sceny, w przypadku Don Kichota, po francusku, angielsku i niemiecku.

Georg Wilhelm Pabst jest uważany za największego niemieckiego reżysera swoich czasów I jednego z głównych architektów nowoczesnego kina. W świat kinematografii wprowadził go pionier filmu niemieckiego Carl Froelich, u którego Pabst pracował jako asystent reżysera. Pabst jako reżyser zadebiutował w 1923 roku filmem Der Schatz, który wzbogacił język kinematografii o ekspresyjne użycie techniki mise-en-scene. Pabst w ciągu całej swojej kariery wymykał się szufladkowaniu go do określonego gatunku bądź stylu, a każdy z jego obrazów w pewien sposób wzbogacał język filmu. Jego ostatnim filmem był nakręcony w 1956 roku Durch die Wälder, durch die Auen, który skończył tuż przed śmiercią.

Meteforycznie potraktowana róża - symbol miłości, zmienia się w znak śmierci na obrazach hiszpańskich malarzy - od Goyi do Picassa. Wyczekującemu pod balkonem Don Kichotowi Dulcynea rzuca czerwoną różę. Kwiat zmienia się w żagiew podpalającą stos. Na tle płomiennego nieba przesuwają się czarne, zakapturzone postacie...

Krzysztof Raynoch, urodzony w 1941 w Krakowie scenarzysta, reżyser i autor opracowania plastycznego filmów animowanych. Absolwent Wydziału Malarstwa i Grafiki ASP w Krakowie (1966), student Pracowni Rysunku Filmowego tejże uczelni, współtwórca krakowskiego Studia Filmów Animowanych.

Te dwie pełnometrażowe animacje potwierdzają mistrzostwo reżysera Cruza Delgado, zdobywcy nagrody Goya. To najwierniejsza i najbardziej dopracowana adaptacja nieśmiertelnego dzieła Cervantesa, zrealizowana, tak jak oryginał literacki, w dwóch częściach. Pogodny ton opowieści sprawia, iż jest ona przeznaczona zarówno dla najmłodszej publiczności, jak również dla całej rodziny. Dzieci i dorośli przeniosą się do cudownego świata Don Kichota, miejsca pełnego zabawnych przygód, ponadczasowych przesłań i niezapomnianych emocji
 

Śmierć rowerzysty

czwartek, 14 kwietnia 2005, godz. 18:30, kino Rejs w Warszawie
 
Śmierć rowerzysty
La muerte de un ciclista
Hiszpania, 1954, 81 minut, czarno-biały
 

Reżyseria:	Juan Antonio Bardem
Scenariusz:	Juan Antonio Bardem
Zdjęcia:	Alfredo Fraile
Muzyka:	Isidro B. Maiztegui
Wykonawcy:	Lucía Bose (María José), Alberto Closas (Juan), Carlos Casaravilla (Rafa)
Festiwale i nagrody:	Nagroda FIPRESCI na MFF Cannes 1955

Przełomowy film w karierze Bardema, którego międzynarodowy sukces zapewnił mu miejsce w awangardzie autorów kina europejskiego. Film wyróżniały zuchwały język filmowy i świeży sposób obrazowania. Maria José i jej kochanek, znany profesor, potracają na drodze rowerzystę. Sumienie nakazuje profesorowi zgłosić wypadek policji, ale zamężna Maria José obawia się skandalu. Ten konflikt staje się dla Bardema punktem wyjścia do dogłębnej analizy stanu ducha hiszpańskiej elity lat 50.

Juan Antonio Bardem, urodzony w Madrycie w 1922 roku reżyser i scenarzysta, był pierwszą znaczącą osobowością powojennej kinematografii hiszpańskiej. Współtwórca nurtu krytyczno-realistycznego lat 50. stał się synonimem tego, co wartościowe w kinie hiszpańskim. Jako reżyser bardzo postępowy był wielokrotnie prześladowany przez frankistowską cenzurę. Podczas realizacji Głównej ulicy został aresztowany i dokończył film dopiero po zwolnieniu z więzienia. Jego twórczość nosi dobrze znane Polakom piętno sztuki tworzonej w warunkach dyktatury, sztuki zaangażowanej, pełnej symboli i ukrytych znaczeń.
Rolą kina jest ukazać za pomocą światła, obrazów i dźwięków rzeczywistość, która nas aktualnie otacza. Być świadkiem tego, co ludzkie. Bowiem - moim zdaniem - jeśli kino nie będzie świadectwem, będzie niczym. Warunkiem podstawowym jest realizm. (Juan Antonio Bardem)