FERNANDO FERNÁN-GÓMEZ (1921-2007) - jeden z najwybitniejszych twórców hiszpańskich - aktor, dramaturg, reżyser filmowy i teatralny oraz publicysta. Zanim rozpoczął swoją teatralno-filmową działalność, studiował filozofię i literaturę.

Fernán-Gómez zagrał w ponad 200 filmach, tworząc bardzo różnorodne kreacje, od komediowych po dramatyczne. Wyróżniał go niski, chrapliwy głos i sylwetka, daleka od stereotypu Hiszpana - wysoki, rudawy blondyn o jasnej cerze.

Fernán-Gómez był także pisarzem i autorem dramatów. W Polsce przed laty "Dialog" opublikował jego dramat "Rowery są na lato". To właśnie jego literackie dzieła: pamiętniki, wspomnienia, opowiadania i sztuki teatralne stanowiły podstawę przyjęcia go w 2000 roku, jako jedynego aktora, do Hiszpańskiej Akademii Królewskiej.

Aktor zdobył międzynarodowe uznanie za rolę ojca w filmie Fernando Trueby "Belle Epoqué", zdobywcy Oscara za najlepszy film zagraniczny. Za całokształt twórczości otrzymał honorowego Złotego Niedźwiedzia na MFF w Berlinie w 2005 roku.

W Polsce znany jest przede wszystkim z filmów "Anna i Wilki" oraz "Mama ma 100 lat" Carlosa Saury.

>>>> Biografia FFG na Wikipedii (hiszp.)
>>>> Biografia, filmografia i zdjęcia FFG na El Criticón (hiszp.)
>>>> Biografia w The Guardian, Michael Eaude, 11/12/2007 (ang.)
>>>> Aszyk, Urszula, Fernando Fernán Gómez z Królewskiej Akademii, Miesięcznik Dialog, 04/00 (pol.)
>>>> Wywiad z FFG, Periódico HOY, 18/02/2005 (hiszp.)
>>>> Wywiad z FFG, O. L. Belategui, Madrid, Ideal.es, 15/12/2006 (hiszp.)

Hiszpania, 2006, 85 minut, kolor

Nominowany do nagrody GOYA w kategorii najlepszy dokument

Znakomity dokument wybitnych hiszpańskich dokumentalistów, wspaniale przyjęty podczas festiwalu w San Sebastián, będący niepowtarzalną okazją spotkania z legendą hiszpańskiego kina i teatru.

Nie jest to konwencjonalny dokument o życiu i twórczości Fernán Gómeza. Dawid Trueba i Luis Alegre starają się pokazać widzowi jego miłość do sztuki, sposób pojmowania przez niego świata oraz umiejętność funkcjonowania w kulturze jako człowieka wolnego, zabawnego i... genialnego.

Idea filmu narodziła się w sylwestrową noc 1990 roku, kiedy to Trueba i Alegre poznali Gómeza. Jednakże przez wiele lat nie udało się tego pomysłu zrealizować. Mieliśmy ponad 20 godzin materiału, który nagraliśmy u Fernando w domu - mówią twórcy. Staraliśmy się, by widz odniósł wrażenie, że znajduje się tuż obok niego, i że prowadzi z nim rozmowę "osobiście". Ten "film-rozmowa", jak lubią go określać autorzy, uwydatnia humor, wspaniałość i ogromny magnetyzm Fernán Gómeza. Obaj reżyserzy są fanami bohatera swojego filmu - był jednym z najwybitniejszych, jeśli nie najwybitniejszym, aktorem w historii kina hiszpańskiego.

W filmie Fernán Gómez opowiada właściwie o wszystkim: swoim dzieciństwie, rodzicach, wojnie domowej w Hiszpanii, Francisco Franco, czasach powojennych, bohemie madryckiej lat 50. i 60., hiszpańskim kinie, Marlenie Dietrich, Franku Sinatrze, swoich relacjach z kobietami; porusza kwestie przyjaźni, nieśmiałości, religii, sławy, alkoholu, sukcesów i porażek, literatury, przyszłości, starości, śmierci... I wbrew pozorom film nie jest hołdem dla hiszpańskiego twórcy, ale raczej hołdem, który składa on swym odbiorcom, a w szczególności wszystkim swoim wielbicielom, którzy nigdy nie dostąpili zaszczytu, by być jego przyjaciółmi.

>>>> Oficjalna strona filmu, zwiastun

>>>> Blog dotyczący filmu, wybór recenzji

Hiszpania, 1986, 140 minut, kolor

3 nagrody GOYA za najlepszy film, reżyserię i scenariusz

Klasyk kina hiszpańskiego, okrzyknięty najlepszym filmem 1986 roku. Fernando Fernán-Gómez go wyreżyserował, napisał scenariusz oraz zagrał jedną z głównych ról.
To zabawna, a zarazem wzruszająca opowieść o grupie komediantów, którzy wędrują po Hiszpanii na przełomie lat 40. i 50., w czasach frankistowskich. Popularyzacja kina sprawiła, że ich życie stało się cięższe i trudniej znaleźć chętnych do oglądania występów na żywo. Ich historia to obraz końca pewnej epoki, sami już nie pamiętają, dlaczego razem podróżują. Rodzi się między nimi miłość i nienawiść, problemy finansowe przeplatają się z rodzinnymi, głód z marzeniem o sukcesie, pojawia nowe życie i śmierć...

>>>> Recenzja na BaseCine, Fernando Cordero (hiszp.)
>>>> Recenzja na blogu Cineclub "La dolce vita" (hiszp.)

Hiszpania, 1950, 83 minut, kolor

Wybitny obraz powojennego kina hiszpańskiego, będący krytyką konsumpcyjnego stylu życia i satyrycznym spojrzeniem na kraj z początku lat 50. Jeden z pierwszych filmów, w których zagrał Fernando Fernán-Gómez.

Film nakręcony został w 1951 roku, jednak do dystrybucji trafił dopiero dwa lata później (stało się to możliwe po sukcesie "Bienvenido Mister Marshall", do którego Juan Antonio Bardem napisał scenariusz). To jedyny obraz, jaki ten przedstawiciel filmowego klanu Bardemów (wuj tegorocznego zdobywcy Oskara, Javiera Bardema) wyreżyserował do spółki z Luisem García Berlangą zaraz po skończeniu szkoły filmowej.

Juan i Carmen mieszkają w Madrycie i są skromnie żyjącym małżeństwem. Juan (Fernando Fernán-Gómez) pracuje jako elektryk w kilku studiach filmowych. Carmen (Elvira Quintilla) zajmuje się domem, a w ramach hobby bierze udział w różnych loteriach i konkursach radiowych. Gdy Juan zostaje zwolniony z pracy, jego żona w tym samym czasie wygrywa konkurs sponsorowany przez pewną markę mydła. Ich życie może się zmienić. Jako "szczęśliwa para" Juan i Carmen przez cały dzień przyjmują przeróżne podarunki, które mają szansę poprawić ich warunki życiowe.

>>>> Recenzja na Criticalia (hiszp.)

Porozmawiajmy o Fernando

Omówienie twórczości Fernando Fernán Gómeza jako aktora, scenarzysty i reżysera, a także - jako wielce polemicznego ostatniego prawdziwego anarchisty, na przykładzie fragmentów jego filmów. Spotkanie poprowadzą hiszpańscy scenarzyści: Ramón Tarrés Reguant i José Luis Baringo.
Obydwaj pracowali przy wielu produkcjach telewizyjnych, począwszy od programów rozrywkowych, poprzez seriale (Aquí no hay quién viva, Cuestión de sexo, La familia mata, Tirando a Dar) i filmy dla telewizji (Maresme, dla TV3), aż po dokumenty (Santiago en la Tierra de las Sobras). Ich pierwsza produkcja kinowa - krótkometrażowy film Bota de Oro - otrzymał nominację do nagrody GOYA oraz wiele nagród na festiwalach. Są również laureatami trzech nagród ONDAS oraz dwóch przyznawanych przez Academia de la Televisión.

"Salvador" ("Salvador / Historia de un milagro cotidiano")
reż. Abdelatif Hwidar; 2007; 14'
W wagonie pociągu jadącego z Madrytu trwa dziecięca zabawa, w której uczestniczą wszyscy pasażerowie z wyjątkiem staruszka, który płacze ze wzruszenia...

"Śpiące miasto" ("Ciudad dormida")
reż. Enrique Rodriguez, Moncho Fernández; 2005; 9'
Nowe miasto-sypialnia, czyste, ale opuszczone. Wydaje się, że maszyny działają tu bez niczyjej ingerencji; nieobecność ludzi jest niepokojąca.

"Objawiony" ("El aparecido")
reż. Diego Agudo; 2001; 4'
Animacja o życiu i śmierci stworzona w oparciu o utwór "La danza del terror" z albumu "El amor brujo" jednego z najwybitniejszych kompozytorów hiszpańskich, Manuela de Falla.

"Nasz chleb powszedni" ("El pan nuestro")
reż. Aitor Merino Unzueta; 2007; 19'
Andres i Elena przybywają do Quito. Odbiera ich pewien mężczyzna, prowadzi do hotelu i nakazuje, by byli dyskretni. Elenę przepełnia niepokój, a Andres wie, że nie ma już odwrotu.

"Ślepa kura" "(La gallina ciega")
reż. Isabel Herguera; 2005; 7'
Niewidomy gubi przypadkiem swojego psa-przewodnika. Samotny, w ciemnościach wielkiego miasta odkrywa, że jego siła tkwi w zgłębianiu własnej wrażliwości.

"Nic do stracenia" ("Nada que perder")
reż. Rafa Russo; 2002; 21'
Pedro, młody taksówkarz, nigdy nie wyobrażał sobie, że zawiezienie na casting Niny, początkującej aktorki, okaże się dla niego tak niezapomnianym zdarzeniem.

"Kara" ("Penalty")
reż. Ana Martínez; 2006; 12'
Kilka minut przed operacją 14-letnia Juli zamyka się w toalecie na sali operacyjnej wprawiając w zakłopotanie opiekującego się nią pielęgniarza.

Poeta we własnym kraju

Z okazji projekcji filmu Legenda o czasieMadryt i Warszawa zjednoczą się na moment dzięki niezwykłemu duetowi w postaci Paco del Pozo (wokal) oraz Arturo El Polaco (gitara). Zaliczany do najwybitniejszych pieśniarzy flamenco XXI wieku, Paco del Pozo jest laureatem licznych nagród, w tym głównej nagrody na Międzynarodowym Festiwalu Cante de las Minas w La Unión w 1997 roku. 
Pomimo braku muzycznych korzeni, Paco rozpoczął swoją muzyczną edukację w wieku lat 8 pod kierunkiem mistrza Paco de Antequera, i wkrótce zadebiutował przy akompaniamencie Manolo Moliny, muzyka z Cordoby. Swoje zainteresowania kieruje w stronę wielkich mistrzów flamenco, i 2 lata później, w 1985 roku, nagrywa swoją pierwszą płytę, towarzysząc wokalnie grającemu na gitarze Paco de Antequera. Dzięki występom w tablao El Corral de la Morería zaczął występować na całym świecie, w towarzystwie Loli Greco, Antonio Reyesa czy Carmen Ledesmy, szlifując sztukę śpiewu pieśni zarówno rytmicznych (a compás) a także nie posiadających rytmu (libres). Wydana w 2003 roku Vestido de luces - z tekstami Gerardo Diego, Antonio Murciano i Ángela Peralty - jest pierwszą płytą tego otwartego na nowe tendencje i eksperymenty z poezją głosu.